Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na wykorzystywanie plików cookies, w zakresie odpowiadającym konfiguracji Twojej przeglądarki. Akceptuję Czytaj więcej

Projekt instalacji grzewczej – czy jest potrzebny?

Wielu inwestorów uważa, że wykonanie instalacji grzewczej jest bardzo proste – wystarczy kupić kocioł, doradzić się sprzedawcy jakie grzejniki wybrać, rury dobrać według wyczucia, a wykonanie instalacji zlecić znajomemu lub koledze. Czy zgadzasz się z tą opinią? Takie „domowe”, niby oszczędne rozwiązania są najprostszą  drogą do  problemów z eksploatacją instalacji grzewczej. Poprawienie błędów często jest niemożliwe lub bardzo kosztowne. Ponieważ wykonanie instalacji grzewczej to inwestycja na kilkadziesiąt lat warto zadbać o jej prawidłowe rozwiązanie i wykonanie.

Projekt budowlany budynku jest wymagany, by przystąpić do budowy domu. Niestety zawarty w takim projekcie opis instalacji sanitarnych jest bardzo ogólnikowy, przez co nie dostarcza wszystkich potrzebnych instalatorowi informacji. Dlatego watro sporządzić osobnych projekt instalacji grzewczej. Firma świadcząca usługi hydrauliczne najczęściej posiada stosowne uprawnienia, projektanci w takiej firmie posiadają wymagane umiejętności, a swoim podpisem gwarantują prawidłowość wykonanej instalacji.

Najczęstsze problemy, z którymi zmagają się inwestorzy nie korzystający z usług projektanta dotyczą: strat ciepła, doboru mocy kotła i grzejników, średnic rurociągów, doboru pomp obiegowych, naczynia wzbiorczego, odpowiedniego pomieszczenia i montażu.

Na temat tych poszczególnych  problemów  napisano w Kurierze Buderus nr 26.

Straty ciepła

„Jednym z podstawowych warunków prawidłowego działania instalacji ogrzewczej jest wykonanie jej na podstawie prawdziwych danych o  budynku. Przede wszystkim, należy dobrze obliczyć straty ciepła! Służy do tego Polska Norma, pozwalająca uwzględnić rzeczywiste przegrody budowlane i ich właściwości oraz zapotrzebowanie ciepła na wentylację. Pomyłka na tym etapie (lub pominięcie go) może skutkować niedogrzewaniem pomieszczeń przy niskich temperaturach powietrza zewnętrznego oraz powodować zbyt wysokie koszty ogrzewania w stosunku do rzeczywistego zapotrzebowania na ciepło. Niewłaściwym, choć często spotykanym sposobem, jest obliczanie strat ciepła wg wskaźników zapotrzebowania/m2 powierzchni użytkowej. Błąd może sięgać kilkudziesięciu procent! Proszę sobie wyobrazić pomieszczenie o powierzchni użytkowej 20 m2, w kilku sytuacjach: z jedną ścianą zewnętrzną, z trzema przegrodami zewnętrznymi, pod dachem, zbudowane przed 40-tu laty oraz obecnie (z dobrą izolacją): czy można zastosować ten sam wskaźnik, np. 120 W/m2? Zdecydowanie nie! To jest nieprawidłowe, tak jak jeden rozmiar ubrania nie przystaje do malca, młodzieńca i człowieka dorosłego; do człowieka szczupłego i korpulentnego. Obliczona wg tego wskaźnika moc kotła do ogrzewania domu o powierzchni 200 m2, wyniesie 24 kW. Dla budynków najnowszych o dobrej izolacyjności ścian zewnętrznych ta moc jest zawyżona.”

 

Dobór grzejników

„Niewłaściwe określenie strat ciepła powoduje nieprawidłowy dobór grzejników (niedogrzewanie, przegrzewanie pomieszczeń). Zazwyczaj są one przewymiarowane, co skutkuje większym kosztem inwestycyjnym. Jeżeli w danym obiekcie przewymiarowano wszystkie grzejniki, to można skorygować to zmianą parametrów pracy kotła. Jeżeli tylko niektóre – mogą wystąpić trudności z regulacją instalacji. Grzejnikowe zawory termostatyczne powinny służyć głównie do hydraulicznego zrównoważenia instalacji, a tylko w stopniu ograniczonym do zmniejszania strumienia przepływu czynnika grzewczego jako całości. Ograniczanie odbioru ciepła tylko po stronie grzejników nie daje oszczędności paliwa.”


Naczynia wzbiorcze

„Zabezpieczeniem instalacji c.o. są naczynia wzbiorcze (najczęściej zamknięte, membranowe). Ich zadaniem jest przejmowanie zwiększonej objętości zładu grzewczego, wskutek rozszerzalności wody grzewczej. Pojemność naczynia wzbiorczego należy obliczać wg Polskiej Normy. Zbyt mała pojemność naczynia może powodować ubytki wody ze zładu przez zawór bezpieczeństwa na kotle (w układach zamkniętych) lub przez rurę przelewową (w układach otwartych – przy kotłach na paliwo stałe). Zdarza się, że pojemność membranowego naczynia wzbiorczego zintegrowanego z kotłem naściennym jest niewystarczająca dla danej instalacji (np. długie przewody). Wówczas na instalacji należy zabudować dodatkowe naczynie wzbiorcze.”